Limang beses na nya pinipindot ang Shift key sa laptop. Di nya alam kung ano gagawin nya. Di nya alam kung magttype ba sya post sa tumblr. O babawalan ang dalawang batang makulit na nasa likod nya. Tipong gusto nyang hampasin. Tipong gusto nyang lamutakin ang bibig nila para lang manahimik.

Sobrang sama ng pakiramdam nya. Iritable. Sobrang init. Ng panahon. Ng singaw ng laptop. Ng kanyang ulo. Pinatay nya ang ilaw. Nahihilo siya. Para na syang matutumba sa sama ng pakiramdam niya. Pero imbes na magpahinga, pindot parin sya ng pindot sa laptop nya. Mas pinili nya gumawa ng post o maglabas ng sama ng loob nya sa pamamagitan ng Tumblr imbes na magpahinga nalang at mahiga. Alam niya kasi na di rin niya magagawang makapagpahinga ng mapayapa dahil sa ingay ng mga tao na nasa paligid nya.

Oras na para sa hapunan. Sumilip syang bahagya sa pinto ng kwarto niya. Nakita nyang nagkakagulo ang lahat dahil sa pagkain. Afritada ang ulam. Isa sa mga paborito niya. Pero di siya tumayo sa kinatatayuan nya. Tinitigan lang nya ule ang laptop. At pinindot ang Shift key ng limang beses.

Wala siyang ganang kumain. Sinigawan na sya ngunit di parin siya natinag sa kinauupuan niya. Pinagpatuloy pa rin niya ang pagttype. Isinuot niya ang kanyang earphones. Nilakasan niya ang volume. Di siya nakaramdam ng pagkabingi. Para sakanya sapat lang iyon. Para sakanya ganon ang katahimikan.

Pindot ule sa Shift key ng limang beses. Hindi niya sadyang pindutin iyon ng limang beses pero may notification sa laptop niya na lumilitaw na ganon.

Blanko ang utak niya. Ramdam niya ang init. Ng panahon. Ng singaw ng laptop. Ng kanyang ulo. Sinindi nya ang ilaw. Nahihilo siya. Para na syang matutumba sa sama ng pakiramdam niya. 

Blanko. Blanko. Ang utak niya ay blanko. Nakasuot parin ang earphones sa kanyang tenga. Sobrang lakas ng volume e di na niya marinig ang dalawang bata na nasa likod nya.

Natanggal ang earphones sa tenga nya. Bumalik ule sa normal ang lahat.

nengpunla:

The hardest thing to let go is someone you have loved so much, someone you have shared much of your life and you always thought he or she would be forever there. Once you build this attachment, it is like a habit to you, how your day will be is dependent on how your relationship is going to be…